ΑΣΦΑΛΕΙΕΣ ΖΩΗΣ

Ο κλάδος των Ασφαλειών Ζωής στην Ελλάδα αναπτύσσεται κάθε χρόνο με ραγδαίους ρυθμούς, και διαχρονικά πάντα έδειχνε και συνεχίζει να δείχνει τη δυναμική του. Αυτό όμως που είναι αξιοπερίεργο και πρέπει να μας προβληματίσει είναι γιατί έχουμε τόσο χαμηλή δαπάνη σε ασφάλιστρα στην Ελλάδα (2% του Α.Ε.Π.) όταν ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση είναι 8 % του Α.Ε.Π.

Γιατί λοιπόν κάποιοι επιμένουν ακόμη να μην ασφαλίζονται ή και αν ακόμη ασφαλίστηκαν να έχουν ενδοιασμούς. Τι φταίει και οι περισσότεροι δε δείχνουν τόσο μεγάλη διάθεση να εξασφαλίσουν τη ζωή τους, την υγεία τους, τη σύνταξή τους, το εισόδημά τους, το μέλλον των παιδιών τους κ.λ.π.; Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα που πρέπει να μας απασχολήσει όλους μας και κυρίως τους φορείς και τους υπεύθυνους της ασφαλιστικής αγοράς και του κράτους.

Τι φταίει λοιπόν;

Φταίει η οικονομική κρίση;

Μπορεί, όχι βέβαια σε τόσο έντονο βαθμό, κρίση όμως πάντα υπήρχε διαχρονικά σε όλα τα κράτη και σε όλους τους λαούς, πάντα υπήρχαν προβλήματα, όμως ο κόσμος ασφαλίζονταν.

Φταίνε οι Ασφαλιστικές Εταιρίες;

Μπορεί, αλλά οι εταιρίες πραγματικά δεν έχουν λόγους να κρύψουν τίποτε, ούτε τις ενδιαφέρει να παραπλανούν τους πελάτες, αντίθετα τις ενδιαφέρει η καλή φήμη και το καλό όνομα, αφού τα συμβόλαια είναι και καθαρά και σαφέστατα, αρκεί να μπει κάποιος στον κόπο να τα διαβάσει για να ξέρει τι αγόρασε.

Φταίει το Κράτος;

Μπορεί, γιατί καμία κυβέρνηση στην Ελλάδα δεν φρόντισε να διαδώσει ή να εμπεδώσει την Ασφαλιστική Ιδέα όπως έκαναν άλλα κράτη, ούτε κατάφερε να θωρακίσει όπως έπρεπε τον Κλάδο ή δεν έδωσε ικανοποιητικά φορολογικά κίνητρα για την ασφάλιση ζωής.

Φταίει ο Ασφαλιστικός Διαμεσολαβητής;

Μπορεί, γιατί τις περισσότερες φορές (κυρίως παλαιότερα) δεν κατάφερε να τον παίρνουν στα σοβαρά οι πελάτες αφού δεν ήταν Επαγγελματίας. Γιατί είχε κακή εικόνα σαν επαγγελματίας. Γιατί δεν κατάφερε να πείσει τι πουλάει και τι θα κέρδιζαν οι πελάτες από αυτό. Γιατί έκανε αυτό το επάγγελμα – λειτούργημα σαν πάρεργο. Γιατί δεν διάβαζε. Γιατί πολλές φορές αδιαφορούσε για τις πραγματικές ανάγκες των πελατών. Γιατί φοβόταν τον πελάτη. Γιατί τον ενδιέφεραν μόνο τα χρήματα κ.λ.π.

Φταίει ο πελάτης;

Μπορεί, γιατί είναι αδιάφορος. Γιατί είναι προληπτικός και φοβάται να ακούσει μια σοβαρή ασφαλιστική πρόταση για την οικογένειά του τον εαυτό του και την υγεία του. Γιατί αδιαφορεί γενικά για κάθε τι που τον προσεγγίζει αυτό. Γιατί φοβάται το άγνωστο. Γιατί δεν εμπιστεύεται εύκολα, αφού είναι δύσπιστος. Γιατί νομίζει ότι τα ξέρει όλα. Γιατί πιστεύει πως έλυσε μόνος του όλα του τα προβλήματα ή ότι αυτός δεν έχει ανάγκη. Γιατί δεν έχει την παιδεία ή την ασφαλιστική συνείδηση που άλλοι λαοί έχουν κ.λ.π

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Αυτά και άλλα πολλά θα μπορούσαμε να αναφέρουμε για να δικαιολογηθούμε για τους λόγους που δεν είναι όλοι ασφαλισμένοι. Δεν έχει όμως νόημα να ψάχνουμε για δικαιολογίες, για να αποδείξουμε τι φταίει. Πρέπει να πάρουμε αποφάσεις .

Το ρίσκο που παίρνει κάποιος για να ασφαλιστεί είναι πολύ μικρότερο από το να μην ασφαλιστεί καθόλου. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Μόνο αν συμβεί κάτι σοβαρό, παραδέχεται κανείς πως κακώς δεν ήταν ασφαλισμένος. Τι να το κάνει όμως να αναζητεί λύση αφού ήδη θα έχει το πρόβλημα.

Η λύση είναι μόνο μία

Ο πελάτης πρέπει να βγει από το καβούκι του. Πρέπει να ψάξει, να διερευνήσει, να διασταυρώσει, να διαβάσει. Κυρίως να ενδιαφερθεί και να ασχοληθεί.

Να αναζητήσει το σωστό Σύμβουλο, όπως γίνεται με ένα Γιατρό, ένα Δικηγόρο, ένα Μηχανικό ή όποιον άλλο Επαγγελματία χρειαζόμαστε, γιατί όταν έχουμε ένα σοβαρό πρόβλημα δεν ψάχνουμε στην τύχη να βρούμε κάποιον Επαγγελματία αλλά αυτούς για τους οποίους έχουμε τις καλύτερες συστάσεις, αυτούς που μπορούμε να βασιστούμε και πολλές φορές τους χρυσοπληρώνουμε για να έχουμε τους κορυφαίους.

Αυτή είναι δυστυχώς ή ευτυχώς η πραγματικότητα, και μη ξεχνάτε το εξής απλό και αυτονόητο. Ένας επιτυχημένος και ικανός επαγγελματίας (ένα «όνομα” με λίγα λόγια) δεν αναζητεί συνήθως πελάτες, γιατί πάντα έχει πολύ δουλειά. Ο ίδιος έχει μεγάλο πελατολόγιο να εξυπηρετήσει και δεν έχει το χρόνο αλλά και την ανάγκη «θεωρητικά” να σας χτυπήσει ο ίδιος την πόρτα, και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Σκεφτείτε το λίγο. Αναζητείστε τους πραγματικούς επαγγελματίες και δε θα χάσετε. Αυτούς που δεν έχουν το χρόνο να αναζητούν πελάτες, γιατί έχουν πάρα πολλούς να εξυπηρετήσουν και αφιερώνονται σ’ αυτούς. Πιστέψτε με θα βρουν χρόνο να ωφελήσουν και εσάς.

Και θα αναφέρω μόνο ένα παράδειγμα :

Ένας επαγγελματίας μπορεί να δει στο χώρο του (π.χ. σε ένα απόγευμα) 4-5 πελάτες, ενώ αν χρειαστεί να επισκεφτεί αυτός τους πελάτες του, θα δει το πολύ δύο σε ένα απόγευμα.

Γιατί να έρθει λοιπόν ο ίδιος, αφού μπορεί να έχει τα ραντεβού του κλεισμένα στο γραφείο του, προσφέροντας τις πολύτιμες υπηρεσίες του μόνο σ’ αυτούς που τον αναζήτησαν και τον βρήκαν και τον έχουν πραγματικά ανάγκη, έχοντας με αυτό τον τρόπο περισσότερα ραντεβού, άρα και περισσότερα οφέλη.

Εσείς πως θα βρείτε έναν τέτοιο επαγγελματία αν δεν τον αναζητήσετε; Πως θα μπορέσετε να αξιοποιήσετε τις γνώσεις του και τις εμπειρίες του; Πώς θα επωφεληθείτε από τις ικανότητες και τις δεξιότητες που διαθέτει; Δεν απορρίπτω τις κλασικές μεθόδους αναζήτησης και εξεύρεση πελατών, ούτε πως όλοι όσοι ψάχνουν πελάτες είναι ανεπαρκείς ή κακοί σύμβουλοι (αλίμονο), όμως το μήνυμα όπως ανέφερα και παραπάνω είναι ένα και απλό:

ΒΓΕΙΤΕ ΑΠΟ ΤΟ ΚΑΒΟΥΚΙ ΣΑΣ ΚΑΙ ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ

ΑΝΑΖΗΤΕΙΣΤΕ, ΔΙΕΡΕΥΝΕΙΣΤΕ, ΑΚΟΥΣΤΕ, ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΚΑΙ ΔΙΑΣΤΑΥΡΩΣΤΕ

ΚΥΡΙΩΣ ΑΣΧΟΛΗΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΝΔΙΑΦΕΡΘΕΙΤΕ